Πιο μόνους από ποτέ βρήκαν τα φετινά Χριστούγεννα πολλούς ηλικιωμένους σε ολόκληρη τη χώρα, μιας και ο κορονοϊός εμπόδισε τα αγαπημένα τους πρόσωπα να τους χαρίσουν τη συντροφιά τους και μια ζεστή αγκαλιά.

Η έντονη αίσθηση της ευθύνης και “ο φόβος για τα χειρότερα” ήταν οι βασικοί παράγοντες που ώθησαν τους περισσότερους να πάρουν την απόφαση – έστω και τη τελευταία στιγμή – να περάσουν τις γιορτές μακριά από τους αγαπημένους τους.

“Η μοναξιά είναι βαρύ πράγμα, ώρες ώρες δεν με χωράει το σπίτι… φέτος είμαι ολομόναχος”, λέει στο “GRTimes” ο κύριος Σταύρος, 74 χρονών συνταξιούχος οδηγός ταξί, δηλώνοντας δυσαρεστημένος που δεν μπορεί να αγκαλιάσει και να φιλήσει τα εγγόνια του μιας και βρίσκονται στο εξωτερικό.

Τα τεχνολογικά μέσα και οι διαδικτυακές πλατφόρμες επικοινωνίας έχουν “χαρίσει” σε πολλούς τη δυνατότητα να βλέπουν σε πραγματικό χρόνο τους συγγενείς τους από όποιο μέρος του πλανήτη και να βρίσκονται, “ξεγελώντας” για λίγο το κενό της απουσίας. Ωστόσο, τίποτα από αυτά δεν μπορεί να αντικαταστήσει την ανθρώπινη επαφή αφού, όπως εξομολογείται η κ. Παναγιώτα, πρώην εκπαιδευτικός 72 ετών, “όσες ώρες και να μιλάς στο Skype τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με την αίσθηση του να βλέπεις και να αγκαλιάζεις τα παιδιά και τα εγγόνια σου[…] ας τα αγκαλιάσω κι ας πεθάνω” λέει εκφράζοντας τη λαχτάρα της.

“Γιορτές για εμένα είναι οι άνθρωποί μου”

Από την άλλη, υπάρχει και μια συντριπτική πλειοψηφία ηλικιωμένων που είτε δεν είναι εξοικειωμένοι με τα τεχνολογικά μέσα, είτε δεν διαθέτουν κάποια ιδιαίτερα εξελιγμένη κινητή συσκευή.

Η μόνη παρηγοριά; Το χτύπημα του σταθερού τηλεφώνου που σπάει απρόσμενα την σιωπή του άδειου και ψυχρού σπιτιού. “Περιμένω πως και πως να χτυπήσει το τηλέφωνο να ακούσω τα εγγονάκια μου…οι μόνες φωνές που ακούω είναι από τη τηλεόραση, καταθλιπτικές γιορτές οι φετινές…είναι άσχημο να τρως μόνη σου αυτές τις μέρες” λέει η κυρία Κατερίνα 82 ετών, που κάθε χρόνο περιμένει με ανυπομονησία την άφιξη της οικογένειάς της, μιας και μετά τον θάνατο του συζύγου της, ζει κι αυτή μόνη της. “Είναι ευλογία να έχεις κοντά σου έναν άνθρωπο να μοιραστείς μια κουβέντα…Γιορτές για εμένα είναι οι άνθρωποί μου”, λέει ο κύριος Μανώλης, 80 ετών συνταξιούχος μηχανικός, που μπορεί οι δικοί του να του στέρησαν φέτος την παρουσία τους, του χάρισαν όμως το πολυτιμότερο δώρο…την υγεία.

Μπορεί φέτος να στερηθήκαμε τη παρουσία των δικών μας ανθρώπων, όμως, όπως έγραψε ο Νίκος Εγγονόπουλος, “το δικαίωμα να σ ’αγαπώ μέχρι τα τρίσβαθα της ψυχής, δεν μπορεί να μου το αφαιρέσει κανείς” …ούτε ο κορονοϊός.

Πηγή: patrastimes.gr